تبلیغات
بررسی اعتقادات وهابیت و سلفیت و مفتی زاده - خدا و انسان

بررسی اعتقادات وهابیت و سلفیت و مفتی زاده

دوشنبه 3 آذر 1393

خدا و انسان

نویسنده: محمد رئوف علی پور   

وقتی که به بحث های جاری بین اسلام و وهابیت پرداخته می شود افرادی مانند آقا حسین در این آدرس درخواستی از جانب یکی از دوستان به تمسخر آن پرداخته و آن را در مقابل مسائل مهمتر که بین شیعه و سنی می گذرد مانند امامت و خلافت بی اهمیت می دانند اما از نظر این حقیر این بحث هر چند به خودی خود و به تنهائی بی ارزش به نظر می رسد اما در واقع و کنه قضیه و با توجه به اهدافی که از این بحث توسط هر دو گروه موافق و مخالف تعقیب می شود  فوق العاد ه مهم است  قبلا در سایت های مختلف و با نام های متفاوت جنبه هائی از این موضوع را به نظر رسانده ام حال در اینجا از منظر خدا و انسان به این موضوع می پردازیم

موضوع خدا و انسان هم از نظر انسان مداری ( امانسیم ) و هم از نظر خدا باوران در این موضوع اثر گذار است امانسیم مدار همه چیز را انسان می داند  در این مکتب به صورت خفی و حتی گاه علنی بین خدا و انسان نوعی جنگ قائلند که در آن محدوده ی اختیارات خدا تنگ شده و  انسان مختار و اراده ی او تنها اراده ی بی رقیب است در این تفکر آدمی باید به خود بر گردد و از خود بجوید از نظر این تفکر این انسان است که ارزشمند است همه ی این تفکرات اعلام نشده و حتی گاه علنی با خدا محوری و خدا باوری می جنگد و قصد براندازی این تفکر را دارد البته در تفکر امانیسم از جهت معرفت شناختی دنیا و شناخت آن توسط انسان صورت می گیرد بنا بر این چون این انسان است که جهان پیرامون خود را می شناسد و می شناساند لذا شناخت و معرفت امری نسبی است آنچه که در این بحث بیشتر به آن می پردازم  جنبه ی عملی امانیسم است که در آن  هیچ موجودی ارزشی بالاتر از انسان ندارد
جمیل صلیبیا می نویسد : ((انسان محوری در برابر خدا محوری، این نگرش، اصالت را به انسان داده و در حقیقت انسان محوری را زیر بنا به حساب می آورد. استدلالشان بر این دیدگاه آن است كه انسان اولین موجود شناخته شده در عالم و نیز موجود برتر است ))
در مقابل این تفکر تفکر دیگری وجود دارد که تفکر تکفیری ها و وهابیون در عالم اسلام است در این تفکر در نهایت به این موضوع منجر می شود که هر گونه ارزش و کرامت قائل شدن برای انسان ها در نهایت موجب شرک است و آنچه مهم است خدا است و بس . انسان موجود مصلوب الاراده ای است که فقط باید عبادت کند و هیچ نیندیشد تنها جملات کلیشه ای را بر زبان جاری سازد و برای خود و دیگر انسان ها ارزشی قائل نشود تا نبادا این ارزش قائل شدن در فکر انسان ها عرصه را بر خدا تنگ کند و برای خدا در کنه ذهن آدمی رقیب بسازد و در نهایت برای خدا شریک قائل شود آنان با نام خدا بر خلق خدا می تازند و خلق خدا را بی ارزش معرفی می کنند حتی افرادی را که به اشرف مخلوقات ، رحمه للعالمین و خیر البشر یعنی حضرت محمد مصطفی (ص) اظهار ارادت می کنند کافر و مشرک می نامند .
آنان از آن ور بام می افتند و اینان از این ور بام
هر چند ایشان در ظاهر موضوع پرستش را مطرح می کنند و می گویند نوع عملکرد مسلمین در احترام قائل شدن برای پیامبر خدا و ائمه هدی شریک قائل شدن برای خدا است اما در مقام عمل به همه ی افرادی که برای انسان احترام قائلند می تازند و هر نوع احترام و ارزش قائل شدنی را به همین بهانه شرک معرفی می کنند 
دسته ای دیگر هر چند اعلام ناشده اما با نوعی برخورد دیگر که در واقع التقاطی است بین امانیسم و اسلام  وارد این گود شده اند که در کردستان ایران احمد مفتی زاده از بانیان این فکر است آنان با بحث هیچ کس کافر نیست در واقع انسان را از هر خطا ( منجر به کفری) تبرئه کرده و برای او ارزشی غیر واقعی و نادرست قائلند . قبلا گفتیم احمد مفتی زاده در دوران قبل از انقلاب با روحانیون شیعه آشنا و تحت تأثیر افکار ایشان قرار گرفت اما با افراط و غلو در این افکار، افکاری درست را به سخنانی غلط و غیر قابل قبول بدل کرد در این خصوص خاص و از این منظر می توان گفت او بحدی افراط کرد که به یک خود باخته در مقابل تفکر به ظاهر زیبای امانیسم بدل شد و به نظر می رسد که قصدش از منظر عقل ناقص خود تبرئه ی اسلام  و رنگ و لعاب کردن آن به منظور امروزی کردن آن بود
در نهایت به عنوان نظر نویسنده ی این مقاله باید گفت که آنچه  درست است این است که یکی از اهداف خلقت  جهان ، ایجاد محیطی به منظور  رشد و تعالی انسان  و کسب آمادگی لازم توسط آدمی برای ورود به جهانی دیگر است در مسیر این رشد و تعالی گاهی آدمی بیراهه می رود پس برخی انسان ها خوب و برخی دیگر بدند برخی کافر با درجات مختلف و برخی مسلمان با درجات مختلف هستند 
آدمهای وارسته و برگزیده که توانسته اند درجات تعالی را طی کنند در جهان الگوی انسان های دیگرند و تکریم و احترام ایشان یکی از کارهای پسندیده ای است که انسان های دیگر می توانند بکنند
درست است که خداوند متعال اول و آخر ، ظاهر و باطن و محور همه چیز است اما خداوند متعال اراده کرده است که انسان در صورت کسب مراتبی به موجودی ارزشمند بدل شود .
از منظر نویسنده خدا و انسان در تقابل و جدال با هم نیستند بلکه انسان مخلوقی است که خداوند امکانات رشد و تعالی را به وفور و به سبب وسعت لطف وبزرگواریش در وجود او قرار داده است

  • آخرین پستها

آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :